tag:blogger.com,1999:blog-20166171120753162452012-02-16T09:33:25.217-08:00Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.comBlogger81100tag:blogger.com,1999:blog-2016617112075316245.post-23962540219468428262009-11-08T09:36:00.000-08:002009-11-08T09:37:22.099-08:00To πρώτο χειροκρότημα για ν'ανοίξει η αυλαία...<br /><br /> Η πρώτη κραυγή για μια διαμαρτηρία...<br /><br /> Ο πρώτος παιδικός ξυλοδαρμός για έναν μελλοντικό φόνο...<br /><br /> Ο Θεάνθρωπος ανεγέρθει εις τον σταυρό...<br /><br /> Κυρίες και Κύριοι η παράσατση αρχίζει...<br /><br /><br /> (2009) Ιφιγένεια Δεριζιώτη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2016617112075316245-2396254021946842826?l=deriziotispoetry.blogspot.com' alt='' /></div>Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2016617112075316245.post-37765697792034875722009-11-08T09:25:00.001-08:002009-11-08T09:25:52.825-08:00Στην επανάσταση με νίκησε η κούκλα δίπλα απ' τ' ανέκφραστο περβάζι,<br />μια πορσελάνηνη σκιά με τη καρό της φορεσιά τον άσπρο τοίχο που κοιτάζει...<br /><br />Και τα πουλία χωρίς φτερά,ξεχάσαν σιωπηλά πως να πετάνε,<br />ξύπνα πρωί,δίπλα απ' του Ήλιου την αυγή οι Δήμιοι τα όνειρα κρεμάνε...<br /><br /><br /> (2007) Iφιγένεια Δεριζιώτη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2016617112075316245-3776569779203487572?l=deriziotispoetry.blogspot.com' alt='' /></div>Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2016617112075316245.post-37625796611048009662009-11-08T09:23:00.002-08:002009-11-08T09:29:36.056-08:00Κουλουριαμένη η σκέψη μυρίζει σήψη στη γωνία,<br />λυποψυχεί η εφηβεία που γαλουχείται απ'αγωνία<br />αν θα τρεκλίσει εις στην πλατεία,στις συνοικίες τις παλιές...<br /><br />Σάπισε η καραμέλα με αμπαλάζ "Η Κοινωνία",<br />μα τι ωραία επωνυμία για χρωστικά και πλαστικές ουσίες<br />όπου υποβόσκουν αφεντικά και αδηφάγες εξουσίες....<br /><br />Και μας νοστάλγησε ο Νοέμβρης με την πεσμένη του τη πύλη,<br />ν'αναρωτιούνατι κάποιοι φίλοι,<br />ότι είναι άνευ σημασίας το τότε "Άξιον Εστί"...<br /><br />Δρόμοι που ωρίονται και κλαίνε,αποσυντίθετο και λένε,<br />πως ήταν έξι του Δεκέμβρη όταν το παιδί ανέβει<br />απο ψηλά για να μας δεί...<br /><br />Με τις σπασμένες σας βιτρίνες θρυμματίστηκαν και οι μνήμες<br />κι ο τρόμος γύρισε σε στάχτη τη νεκροστόλιστη ελάτη<br />με μια φρουρά για να φυλάει τη τέφρα που'χει για κορμί...<br /><br />Και όλοι τους κατηγορούνε εσένα όπου κι αν σε βρούνε,<br />πως είσαι δα ένα ρεμάλι που γκρέμισες το κόσμο πάλι,<br />φίλε μου όπως κι αν σε λεν...<br /><br />Μια ασυμβίβαστη ροχάλα,σωστό πορτρέτο για κρεμάλα,<br />ο ξενιστής της αναρχίας,ο θεριστής της ταξικής τους υσιχίας,<br />μα άστους να κλαίν...<br /><br /><br /> <br /><br /> (2009) Ιφιγένεια Δεριζιώτη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2016617112075316245-3762579661104800966?l=deriziotispoetry.blogspot.com' alt='' /></div>Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2016617112075316245.post-68929057172362552692009-11-08T09:23:00.001-08:002009-11-08T09:23:38.852-08:00Και οι γραμμές των οριζόντων της ζωής μου<br />μαύρες με λίγο *λευχείμον χιόνι,<br /> Και η ψυχή μου *θνήσκουσα που ο Χάροντας βιάζοντας ματώνει.<br /><br /> Και τα ατροφικά κορμιά παιδιών γελάνε<br />γενιές κάποιου χαώδους τέλους,<br /> Και ακέφαλοι Άγγελοι τυφλοί ,*ολοφυρόμενοι πορεύθηκαν σε κήπους ξένους.<br /><br /> Και η *δυσμή του Ίκαρου οδήγησε<br />το των ανθρώπων πέταγμα στο *παμδαμάτορα Άδη,<br /> Και ο Ήλιος εντροπιάστηκε και 'κρύφθη στο *παυσίλυπο σκοτάδι.<br /><br /> Και η Γαία επλάγιασε γυμνή<br />για τους λυκόμορφους δαίμονες *βρώση,<br /> Και οι *ατέρμονες κραυγές συνθλήφθηκαν στου ουρανού τη πτώση.<br /><br /> Και οι *μυκηθμοί του Χάροντα όλο λιβάνι άχνα<br />τους Θεούς θανάτωσαν στης Θάλασσας τα σλάχνα,<br /> Και το μαραμένο Αύριο κάποιου χθές ψέμα καθώς το κορμί μου χάραζαν ρυάκια απο αίμα.<br /><br /> <br /><br /> (2008) Iφιγένεια Δεριζιώτη<br /><br /><br /><br />-----------------------------<br />*λευχείμον=αυτό που είναι ντυμένο στα λευκά<br />*θνήσκουσα=τίνει να πεθάνει<br />*ολοφυρόμενοι=κλένε με λιγμούς<br />*δυσμή=το τέλος/ο θάνατος<br />*πανδαμάτορας=αυτός που δαμάζει τα πάντα<br />*παυσίλυπο=αυτό που παύει τη λύπη<br />*βρώση=τροφή<br />*ατέρμονες=αιώνιες<br />*μυκιθμοί=μουγκριτά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2016617112075316245-6892905717236255269?l=deriziotispoetry.blogspot.com' alt='' /></div>Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2016617112075316245.post-30639266433311165602009-11-08T09:22:00.002-08:002009-11-08T09:23:02.385-08:00Και το παιδί του τελευταίου γαλάζιου ουρανού...<br />μια στατική σκιά δίπλα απ'τα βήματα των ροζιασμένων τοίχων,<br />μια ηλιαχτίδα που ξυπνά σ'ακρογιαλιές καταραμένων στοίχων...<br /><br /><br />Και το παιδί του τελευταίου γαλάζιου ουρανού...<br />προσφέρει δοχεία στους Θεούς για τα θρυμματισμένα δάκρυά τους,<br />χαρίζει δρεπάνια στους αγρούς για να θερίσουν τα κορμία τους...<br /><br /><br />Και το παιδί του τελευταίου γαλάζιου ουρανού...<br />ξεκρεμά τα ουράνια σώμστα και τα πετά στους δρόμους,<br />μπάλες για τα ξυπόλητα παιδιά της δυστυχίας κλώνους...<br /><br /><br />Και το παιδί του τελευταίου γαλάζιου ουρανού...<br />φεύγει μακριά με τα πλοιάρια της οδοδείχτης Αυγής,<br />για τις ατέρμονες κοιλάδες της πιο στερνής σου προσευχής...<br /><br /><br /> (2007) Iφιγένεια Δεριζιώτη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2016617112075316245-3063926643331116560?l=deriziotispoetry.blogspot.com' alt='' /></div>Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2016617112075316245.post-86729025151410965842009-11-08T09:22:00.001-08:002009-11-08T09:22:30.906-08:00Mα σα το γήρας παρέδωσε το μαραμένο μας κορμί στην Ηώ της κοπόσεως,<br />ο νούς ορίεται για τ' όναρ του πανταχού πράγματος ανορθόσεως...<br /><br />Και αν σαν παιδιά μας κλείδωσαν πίσω απ' τ'αστρόλαμπρο λιβάδι,<br />οι διαμελισμέμες μας ψυχές χλευάζουνε τον Άδη...<br /><br /><br /> (2008) Iφιγένεια Δεριζιώτη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2016617112075316245-8672902515141096584?l=deriziotispoetry.blogspot.com' alt='' /></div>Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2016617112075316245.post-44902316779971645552009-11-08T09:21:00.000-08:002009-11-08T09:22:02.314-08:00Το πρώτο χειροκρότημα για τ'άνοιγμα της αυλαίας...<br />Η πρώτη κραυγή για μια διαμαρτηρία...<br />Ο πρώτος παιδικός ξυλοδαρμός για έναν μελλοντικό φόνο...<br />Ο Θεάνθρωπος ανεγέρθει εις στον σταυρό...<br />Κυρίες και Κύριοι η παράσταση αρχίζει...<br /><br /><br /> (2009) Iφιγένεια Δεριζιώτη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2016617112075316245-4490231677997164555?l=deriziotispoetry.blogspot.com' alt='' /></div>Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2016617112075316245.post-18046742289238209912009-11-08T09:15:00.000-08:002009-11-08T09:16:20.612-08:00Είμαι το παιδί μέσα απ΄τα βάθη<br />της φλεγόμενης Γαίας,<br />κομμάτια σάρκας σκόρπια έως το τέλος της μέρας,<br />καθώς η Νύχτα πλαγιάζει τυφλή στο σκοτάδι,<br />και η Ηχώ να ξεψυχά μέσα σ'απύθμενο πηγάδι.<br /><br />Είμαι το παιδί απ΄τους κήπους της Σελήνης,<br />μυαλό απροσάρμοστο έργο παραφροσύνης,<br />ακούω τις κραυγιές απ΄τις Νεράιδες της πορφυρένιας λύμνης,<br />στο αίμα τους θα πνήξω κάθε ψεγάδι μνήμης.<br /><br />Είμαι το παιδί που γλύφει απ΄το σταυρό το αίμα<br />μια αλήθεια που κρύβει κάθε ψέμα,<br />ένας διαβάτης που οδείρεται στο περιβόλι της φθοράς,<br />ο Θάνατος που σάπισε τα ρούχα που φοράς.<br /> <br /><br /><br /> (2008) Iφιγένεια Δεριζιώτη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2016617112075316245-1804674228923820991?l=deriziotispoetry.blogspot.com' alt='' /></div>Ifigeneia Deriziotihttp://www.blogger.com/profile/15143908139042205375noreply@blogger.com1